Akceptować siebie, odważyć się, iść naprzód… i żyć po prostu

Wybrać bycie sobą, żyć w pełni każdą chwilą, między wewnętrzną siłą, pokorą i prostotą. 

Akceptacja siebie to być może najodważniejszy akt, jaki można podjąć w życiu. To nie jest pogodzenie się z tym, kim się jest, ani rezygnacja z rozwoju. To uznanie, z jasnością i łagodnością, że zasługuje się na istnienie takim, jakim jest się dzisiaj, ze swoimi siłami, słabościami, marzeniami i sprzecznościami.

Zbyt często spędzamy czas, próbując dopasować się do niewidzialnych oczekiwań innych. Być bardziej tacy, mniej inni. Wpasowywać się w ramy, które tak naprawdę do nas nie pasują. A przecież wolność zaczyna się w chwili, gdy rozumiemy, że spojrzenie innych jest zmienne, subiektywne i często o wiele mniej surowe niż to, które kierujemy wobec samych siebie.

Odważyć się być sobą wymaga odwagi. Odważyć się mówić to, co się myśli. Odważyć się wybierać to, co daje nam dobro. Odważyć się iść drogą, której od nas nie oczekiwano. Ale za każdym razem, gdy się odważamy, choćby trochę, odzyskujemy część własnego życia. Strach przed oceną jest ludzki. Wynika z naszej potrzeby przynależności i bycia akceptowanym. Ale żyć wyłącznie po to, by unikać krytyki, to żyć tylko w połowie. Ludzie czasem będą oceniać, cokolwiek zrobisz, kimkolwiek będziesz. Więc warto wybrać życie w zgodzie ze sobą.

Życie jest krótkie. Nie w sensie dramatycznym, ale w sensie cennym. Lata mijają szybciej, niż nam się wydaje. Proste chwile stają się najsilniejszymi wspomnieniami. Odkładanie życia na później to luksus, którego tak naprawdę nikt nie posiada.

Czerpać z życia w pełni nie znaczy robić wszystko, osiągać wszystko ani przeżywać wszystkiego intensywnie bez przerwy. Żyć w pełni to być obecnym. To smakować śmiech, ciszę, rozmowę, zachód słońca, chwilę wewnętrznego spokoju. To akceptować, że szczęście jest często dyskretne.

Zaznaczać swoją obecność w życiu nie znaczy przytłaczać innych. To znaczy istnieć w pełni. Umieć powiedzieć "tak", gdy to jest właściwe. Powiedzieć "nie", gdy jest to konieczne. To znaczy zająć swoje miejsce, nie przepraszając za to, że się istnieje. Prawdziwa siła jest spokojna. Nie musi krzyczeć, aby być prawdziwa.

A jednocześnie pozostawanie pokornym jest niezbędne. Bo każdy prowadzi swoje własne walki. Bo nikt nie zrozumiał wszystkiego. Bo życie często przypomina nam, że wszyscy wciąż się uczymy."

Równowaga być może znajduje się właśnie tutaj:
Być wystarczająco silnym, by szanować samego siebie.
Być wystarczająco pokornym, by pozostać otwartym.
Być wystarczająco wolnym, by żyć po swojemu.

W gruncie rzeczy proste życie jest być może rzeczą najtrudniejszą… i najpiękniejszą.
To przestać komplikować to, co jest naturalne.
To zaakceptować, że nie nad wszystkim będziemy mieć kontrolę.
To nauczyć się być tu, naprawdę tu, we własnym życiu.

Nie musisz być idealny, żeby żyć w pełni.
Nie musisz czekać, aż będziesz "gotowy".
Nie musisz podobać się wszystkim.

Potrzebujesz tylko być.
Odważyć się.
Iść naprzód.
Istnieć.

A czasem żyć w pełni to po prostu oddychać, rozejrzeć się wokół…
I powiedzieć sobie: jestem tu, i to wystarczy.