Poezja & Fotografia

Il est un temps où l'on dépose les pierres,
Celles que l'on porte au secret de son cœur,
Pour retrouver enfin la lumière,
Et laisser s'en aller le poids des douleurs.

Uśmiechają się jak świt, lecz w swoich słowach niosą noc.

Bruksela chwieje się, pijana hałasem i zaludniona przez błąkające się cienie, które zapomniały nawet, jak myśleć. Porzucona wśród odpadów i brudu, który ją trawi, miasto zaciera się, nie ma już punktów odniesienia, nie ma zasad, jest tylko chaos ciał bez świadomości, pochłoniętych przez zgiełk odwróconego świata.