Poezja & Fotografia

Il est un temps où l'on dépose les pierres,
Celles que l'on porte au secret de son cœur,
Pour retrouver enfin la lumière,
Et laisser s'en aller le poids des douleurs.

Uśmiechają się jak świt, lecz w swoich słowach niosą noc.

Bruksela jest miastem, które umiera, nie uginając kolan. Od dawna patrzę, jak gaśnie. Pozostał po niej jedynie lodowaty oddech błąkający się pomiędzy kamieniami, które przestały wierzyć w świt. Na jej ulicach osiadło pradawne zmęczenie niczym wieczny popiół, a każdy poranek przypomina poprzedni, jakby sam czas utracił wolę dalszej drogi. Nawet...