Poëzie & Fotografie

Ze glimlachen als de dageraad, maar dragen de nacht in hun woorden.

Brussel is een stad die rechtop sterft. Al jarenlang zie ik haar langzaam wegkwijnen. Van haar blijft slechts een ijzige adem over, dwalend tussen stenen die niet langer in de ochtend geloven. Een eeuwenoude vermoeidheid heeft zich als eeuwige as over haar straten gelegd, en elke dageraad lijkt op de vorige, alsof de tijd zelf te moe is geworden om...

Il courait jadis dans les couloirs dorés des saisons claires,
Le cœur rempli de soleils immenses et de matins incendiés,
Parmi les herbes hautes baignées d'une innocence légère,
Comme si rien au monde ne pouvait encore se briser.