Poëzie & Fotografie

Il est un temps où l'on dépose les pierres,
Celles que l'on porte au secret de son cœur,
Pour retrouver enfin la lumière,
Et laisser s'en aller le poids des douleurs.

Ze glimlachen als de dageraad, maar dragen de nacht in hun woorden.

Brussel is een stad die rechtop sterft. Al jarenlang zie ik haar langzaam wegkwijnen. Van haar blijft slechts een ijzige adem over, dwalend tussen stenen die niet langer in de ochtend geloven. Een eeuwenoude vermoeidheid heeft zich als eeuwige as over haar straten gelegd, en elke dageraad lijkt op de vorige, alsof de tijd zelf te moe is geworden om...