Poëzie & Fotografie

Il est un temps où l'on dépose les pierres,
Celles que l'on porte au secret de son cœur,
Pour retrouver enfin la lumière,
Et laisser s'en aller le poids des douleurs.

Ze glimlachen als de dageraad, maar dragen de nacht in hun woorden.

Brussel wankelt, dronken van lawaai en bevolkt door dwalende schaduwen die zelfs het denken zijn vergeten. Overgeleverd aan afval en vuil dat haar aantast, vervaagt de stad, geen bakens meer, geen regels meer, slechts een tumult van lichamen zonder bewustzijn, opgeslokt door het rumoer van een omgekeerde wereld.