Over

Ik ben een Belg van Poolse afkomst en woon in Brussel, een stad van doorgangen, gefluister en breuklijnen. Ik ben gevormd door mijn grootmoeders, door hun gefragmenteerde verhalen, hun met herinneringen beladen stiltes en hun waardige manier om door het leven te gaan zonder te klagen. Van mijn grootmoeder aan moederskant erfde ik ook een bijzondere gevoeligheid voor onzichtbare aanwezigheid, diepe intuïties en die subtiele tekens die soms door de werkelijkheid heen gaan zonder ooit echt verklaard te worden. Ik groeide op met oude overtuigingen en een discrete maar levende spiritualiteit, waarin de zichtbare wereld nooit volledig gescheiden was van wat eraan ontsnapt.

Al op jonge leeftijd leerde ik kijken voordat ik sprak en luisteren voordat ik schreef. Woorden vergezellen mij al sinds mijn kindertijd en drongen zich aan mij op met de vanzelfsprekendheid van iets dat niet anders kon. Boven alles ben ik dichter. Poëzie is voor mij nooit een oefening of een esthetische toevlucht geweest, maar een manier om in de wereld te staan en haar spanningen te ervaren.

Mijn jeugdgedichten blijven bewaard als sporen, niet uit nostalgie, maar uit respect voor de afgelegde weg. Ze vertellen over het ontstaan van een stem die al aandacht had voor wat zich achter mensen en dingen schuilhoudt zonder zich ooit volledig prijs te geven. De poëzie heeft mij de traagheid geleerd, het gewicht van het juiste woord en het besef dat stilte soms meer kan bevatten dan lange toespraken.

Wat ik schrijf, wortelt vaak in het geleefde leven. Niet om bloot te geven, maar om wonden en de stille schoonheid van het alledaagse zichtbaar te maken. Woorden geven aan die momenten is een poging om ze vast te houden en soms te verzachten. Schrijven wordt zo een intieme daad van verzet, een manier om overeind te blijven tegenover de wereld, zonder ophef of pose.

Ik houd afstand, als een gevoelige observator. Ik hecht belang aan details, aan kleine gebaren, aan anonieme levens die elkaar kruisen zonder elkaar werkelijk te zien. Die aandacht voedt mijn fotografisch werk. Ik fotografeer in zwart-wit, uit liefde voor soberheid en naakte waarheid.

Mijn beelden vangen het straatleven, zijn vluchtige momenten, zijn anonieme aanwezigheid, die gebaren en blikken die vaak onopgemerkt blijven. Ik probeer vast te leggen wat aan een gehaaste blik ontsnapt: het licht op een muur, de plooi van een jas, een silhouet dat om een hoek verdwijnt. Elke foto is een stilgezet moment, een fragment van het leven waarin kwetsbaarheid en stille schoonheid zich openbaren. Niets is geënsceneerd, niets is gemaakt: alleen materie, licht en het leven zoals het zich aandient, tegelijk rauw en poëtisch.

Deze zwart-witbenadering sluit aan bij de traditie van de Poolse fotografe Danuta Rago (1934-2000), wier discrete en aandachtige blik op het dagelijks leven mij diep heeft geraakt. Net als zij probeer ik die eenvoudige maar diep menselijke momenten zichtbaar te maken, waarin elke schaduw en elke lichtstraal iets vertellen wat woorden alleen moeilijk kunnen uitdrukken.

Naast dit zwart-witwerk beoefen ik ook kleurenfotografie, gericht op andere vormen van contemplatie. Ik fotografeer landschappen, de natuur, de zee en dieren, aangetrokken door het licht, de nuances en de stille aanwezigheid van de levende wereld. Ook hier gaat het niet om tonen of bezitten, maar om te getuigen van een stille verwondering over de eenvoudige en ongetemde schoonheid die ons omringt.

Tussen woorden en beelden bouw ik een bubbel. Een ruimte van terugtrekking, maar ook van helderheid. Een plek waar gevoeligheid niet verborgen wordt, maar wordt aanvaard als een stille kracht. Hier ontmoeten fragmenten van levens, bewoonde stiltes en woordeloze intuïties elkaar, voor hen die weten dat stilte spreekt en dat schoonheid zich vaak bevindt waar men haar niet zoekt.