Over

Ik ben Belg van Poolse afkomst en woon in Brussel, een stad van doorgangen, gefluister en breuken. Mijn grootmoeders hebben mij gevormd, met hun fragmentarische verhalen, hun stiltes vol herinneringen en hun waardige manier om door het leven te gaan zonder te klagen. Van mijn grootmoeder langs moederskant erfde ik ook een bijzondere gevoeligheid voor onzichtbare aanwezigheden, diepe intuïties en die subtiele tekens die soms door de werkelijkheid heen lijken te gaan zonder zich ooit volledig te laten verklaren. Ik groeide op met oude overtuigingen en een discrete maar levende spiritualiteit, waarin de zichtbare wereld nooit helemaal gescheiden was van wat eraan ontsnapt. 

Ook woorden zijn altijd een deel van mijn verhaal geweest. Mijn moeder is dichteres en schrijven heeft haar hele leven een plaats in haar bestaan gehad. Mijn vader, een gepassioneerd liefhebber van geschiedenis, gaf mij zijn liefde voor verhalen, historische intriges, oude teksten en fragmenten uit het verleden die vertellen over de wereld en Polen. Ik denk ook aan mijn overgrootvader Marian, een man die graag schreef en die ik me herinner om zijn prachtige handschrift en zijn mooie pen. Misschien hebben deze aanwezigen iets in mij geplant wat met de tijd vanzelfsprekend is geworden.

Misschien schuilt er in deze familielijn iets dat verder gaat dan woorden alleen. Een manier om iets door te geven zonder het te beseffen, om sporen achter te laten die hun weg vervolgen lang nadat wij er niet meer zijn. Soms heb ik het gevoel dat het schrijven niet zomaar tot mij is gekomen; alsof het ergens op mij wachtte, als een oude herinnering waarvan ik op mijn beurt de bewaarder ben geworden.

Ik schrijf sinds mijn dertiende. Al vroeg leerde ik eerst te kijken voordat ik sprak, te luisteren voordat ik schreef. Mijn eerste gedichten, diep persoonlijk en vaak autobiografisch, blijven tot op vandaag privé. Ik bewaar ze als sporen van een innerlijke weg, die van een adolescent en later een man die woorden zocht voor wat hij beleefde. Schrijven heeft mij geholpen het leven onder ogen te zien, bepaalde beproevingen te doorstaan en vorm te geven aan wat anders misschien onuitgesproken was gebleven. En soms, eenvoudigweg, om niet ten onder te gaan.

Ik ben in de eerste plaats dichter. Poëzie is voor mij nooit een oefening geweest, noch enkel een esthetische schuilplaats, maar een manier om in de wereld te staan, haar spanningen te ervaren en waar te nemen wat onder de oppervlakte van mensen en dingen leeft. Wat ik schrijf vindt vaak zijn oorsprong in het geleefde, niet om het bloot te leggen, maar om de kwetsuren en de stille schoonheid zichtbaar te maken die zich in het hart van het alledaagse bevinden. Poëzie heeft mij traagheid geleerd, het gewicht van het juiste woord, en het besef dat stilte soms meer kan bevatten dan lange toespraken.

Diezelfde aandacht vond als vanzelf haar weg naar de fotografie. Ik blijf op afstand, als een gevoelige observator, aandachtig voor details, kleine gebaren en anonieme levens die elkaar kruisen zonder elkaar werkelijk te zien. Ik fotografeer in zwart-wit, uit liefde voor eenvoud en naakte waarheid.

Mijn beelden vangen het leven op straat, zijn vluchtige momenten, anonieme aanwezigheid, gebaren en blikken die vaak onopgemerkt voorbijgaan. Ik zoek naar wat aan de haastige blik ontsnapt: licht op een muur, de plooi van een jas, een silhouet dat om een straathoek verdwijnt. Niets is gemaakt, niets is in scène gezet. Alleen materie, licht en het leven zoals het zich aandient, rauw en tegelijk poëtisch. Elke foto wordt zo een stilgezet moment, een fragment waarin de kwetsbaarheid en stille schoonheid van mensen zichtbaar kunnen worden.

Deze benadering in zwart-wit staat in het spoor van Danuta Rago (1934–2000), een Poolse fotografe wier discrete en aandachtige blik op het dagelijks leven mij diep heeft geraakt. Haar werk heeft mij op zijn eigen manier geleerd om eenvoudige dingen aandachtiger te bekijken, om in een schaduw, een lichtval of een alledaags gebaar te zoeken naar wat woorden soms alleen moeilijk kunnen uitdrukken.

Daarnaast beoefen ik ook kleurenfotografie, gericht op andere ruimtes van contemplatie: landschappen, de natuur, de zee en dieren. Daar zoek ik naar licht, nuances en de stille aanwezigheid van de levende wereld. Ook hier gaat het niet om aantonen of bezitten, maar eenvoudigweg om getuige te zijn van een stille verwondering over de eenvoudige en wilde schoonheid die ons omringt.

Tussen woorden en beelden bouw ik een eigen ruimte. Een plek van terugtrekking, maar ook van helderheid, waar gevoeligheid als een rustige kracht mag bestaan. Een plaats waar herinnering, intuïtie, fragmenten van levens en doorleefde stiltes elkaar ontmoeten. Een ruimte voor wie weet dat niet alles gezegd kan worden, dat stilte soms spreekt en dat schoonheid zich vaak laat vinden waar men haar niet zoekt.