Over

Belg van Poolse afkomst, ik woon in Brussel, een stad van doorgangen, fluisteringen en scheuren. Ik ben gevormd door mijn Poolse grootmoeders, door hun gefragmenteerde verhalen, hun stiltes vol herinnering, en hun waardige manier om door het leven te gaan zonder te klagen. Van jongs af aan leerde ik te kijken voordat ik sprak, te luisteren voordat ik schreef. Woorden begeleiden mij sinds mijn jeugd, zichzelf opleggend met de zachtheid van een vanzelfsprekende waarheid.

Ik ben bovenal dichter. Poëzie is voor mij nooit een oefening of een esthetisch toevluchtsoord geweest, maar een manier om de wereld te bewonen, om haar spanningen en kwetsbaarheden te voelen. Mijn vroege gedichten blijven verborgen, als zorgvuldig bewaarde sporen, niet om erin te blijven hangen, maar om het afgelegde pad te eren. Ze vertellen over de opkomst van een aandachtige stem, reeds gevoelig voor stilte. Poëzie heeft mij traagheid geleerd, het gewicht van het juiste woord, en dat stilte soms meer kan bevatten dan lange toespraken.

Wat ik schrijf, wortelt vaak in de ervaring van het leven. Niet om tentoon te stellen, maar om scheuren, wonden en de kwetsbare schoonheid in het dagelijks leven zichtbaar te maken. Woorden geven aan deze momenten is een poging ze vast te houden, soms te verzachten. Schrijven wordt zo een intiem daad van verzet, een manier om rechtop te blijven staan in de wereld, zonder lawaai of pose.

Ik blijf op afstand, een gevoelige waarnemer. Ik let op details, subtiele gebaren, levens die elkaar kruisen zonder elkaar te zien. Deze aandacht vloeit ook door in mijn fotografisch werk. Ik fotografeer in zwart-wit, uit liefde voor puurheid en ongefilterde waarheid. Mijn beelden vangen straatleven, vluchtige momenten, anonieme aanwezigheid, gebaren en blikken die vaak onopgemerkt blijven. Ik probeer te vangen wat ontsnapt aan de gehaaste blik: het licht op een muur, de plooi van een jas, een silhouet dat om de hoek verdwijnt. Elke foto is een opgehangen moment, een fragment van het dagelijkse leven waarin kwetsbaarheid en stille schoonheid naar voren komen. Niets is geregisseerd of gemaakt: alleen materie, licht en leven zoals het zich voordoet – rauw en tegelijk poëtisch.

Mijn benadering is geïnspireerd door Danuta Rago (1934-2000), Poolse fotografe, wiens discrete en aandachtige blik op het dagelijks leven mij diep heeft beïnvloed. Net als zij probeer ik die eenvoudige, maar diep menselijke momenten zichtbaar te maken, waarin het alledaagse mysterieus en poëtisch wordt, waar elke schaduw en elk licht iets vertelt wat woorden nauwelijks kunnen uitdrukken.

Tussen woorden en beelden bouw ik een bubbel. Een ruimte van terugtrekking, maar ook van helderheid. Een plek waar gevoeligheid niet wordt verborgen, maar omarmd als een stille kracht. Hier ontmoeten fragmenten van het leven elkaar, voor degenen die weten dat stilte spreekt en dat schoonheid vaak verschijnt waar je haar het minst verwacht.