Akceptuj siebie, odważ się, idź naprzód… i żyj po prostu

Wybrać bycie sobą, żyć pełnią każdej chwili, w sile wewnętrznej, pokorze i prostocie. 

Akceptowanie siebie może być najodważniejszym aktem, jaki możemy podjąć w życiu. Nie oznacza to rezygnacji z tego, kim jesteśmy, ani porzucenia rozwoju. To uznanie, z jasnością i łagodnością, że zasługujemy na istnienie takim, jakim jesteśmy dzisiaj, ze swoimi siłami, słabościami, marzeniami i sprzecznościami.

Zbyt często spędzamy czas, starając się sprostać niewidzialnym oczekiwaniom innych. Być bardziej tym, mniej tamtym. Wpasowywać się w ramy, które tak naprawdę nas nie odzwierciedlają. Tymczasem wolność zaczyna się w momencie, gdy rozumiemy, że spojrzenie innych jest zmienne, subiektywne i często znacznie łagodniejsze niż nasze własne osądy wobec siebie.

Odwaga, by być sobą, wymaga odwagi. Odwagi, by powiedzieć, co się myśli. Odwagi, by wybierać to, co nam dobrze robi. Odwagi, by podążać ścieżką, której inni się po nas nie spodziewali. Ale za każdym razem, gdy odważamy się choć trochę, odzyskujemy część własnego życia. Strach przed oceną jest ludzki. Wynika z naszej potrzeby przynależności, akceptacji. Ale życie wyłącznie po to, by unikać krytyki, to życie na pół gwizdka. Ludzie będą oceniać, niezależnie od tego, co robisz i kim jesteś. Dlatego warto wybrać życie w zgodzie ze sobą.

Życie jest krótkie. Nie w sensie dramatycznym, ale w sensie cennym. Lata mijają szybciej, niż się spodziewamy. Proste chwile stają się najsilniejszymi wspomnieniami. Odkładanie życia "na później" jest luksusem, którego nikt naprawdę nie posiada.

Pełne korzystanie z życia nie oznacza robienia wszystkiego, osiągania wszystkiego czy ciągłego intensywnego życia. Pełne korzystanie z życia to bycie obecnym. To smakowanie śmiechu, ciszy, rozmowy, zachodu słońca, chwili wewnętrznego spokoju. To akceptacja, że szczęście jest często dyskretne.

Istnienie w pełni nie oznacza przygniatania innych. To pełne istnienie. To umiejętność powiedzenia "tak", gdy jest to słuszne. Powiedzenia "nie", gdy jest to konieczne. To zajmowanie swojego miejsca bez przepraszania za istnienie. Prawdziwa siła jest spokojna. Nie musi krzyczeć, by być realna.

I jednocześnie pozostawanie pokornym jest kluczowe. Ponieważ każdy toczy własne bitwy. Ponieważ nikt nie wszystko zrozumiał. Ponieważ życie często przypomina nam, że wszyscy się uczymy.

Równowaga być może znajduje się tutaj:
Być wystarczająco silnym, by szanować siebie.
Być wystarczająco pokornym, by pozostać otwartym.
Być wystarczająco wolnym, by żyć na swój sposób.

W głębi serca, życie w prostocie może być najtrudniejsze… i najpiękniejsze.

To zaprzestanie komplikowania tego, co naturalne.
To akceptacja, że nie będziemy kontrolować wszystkiego.
To nauka bycia tu i teraz, naprawdę obecnym w swoim własnym życiu.

Nie musisz być perfekcyjny, by żyć w pełni.
Nie musisz czekać, aż będziesz "gotowy".
Nie musisz podobać się wszystkim.

Potrzebujesz tylko być tu…
Odwagi
Postępu
Istnienia

A czasem życie w pełni to po prostu oddychanie, rozglądanie się wokół…
I powiedzenie sobie: jestem tutaj, i to wystarczy!