Drapieżcy odziani w szaty cnoty
Drapieżcy odziani w szaty cnoty

Pod złotymi sklepieniami pałaców niektóre noce skrywają tajemnice,
Pod jedwabiami i aksamitem ukrywają się sekrety,
A w głębi gęstych lasów, z dala od ludzkich spojrzeń,
Krążą czasem cienie, których nikt nie chce nazwać.
Polowania bez strzelb, bezbronne dusze,
Dzieci, których krzyki giną gdzieś w mroku nocy,
Splugawione ciała, dzieciństwo skazane na rozpacz,
Losy wyrwane z rąk, zanim zdążyły rozkwitnąć.
Są ogrody, w których cisza zapuszcza korzenie,
Są ziemie, które przykrywają zapomniane imiona,
Są lasy, które w głębi swoich wąwozów przechowują
Ślady tych, których nigdy już nie odnaleziono.
Głoszą cnotę, moralność i przyzwoitość,
Lecz cóż warte są ich słowa wobec takiej podłości?
Cóż to za osobliwa szlachetność, cóż za ohydna elegancja,
Gdy niewinność staje się przedmiotem ich wynaturzeń?
Są gwałty, których nie sposób zamknąć w słowach,
Są zmarli bez grobów i matki bez odpowiedzi,
Są małe życia złamane, zanim zdążyły dorosnąć,
I rodziny zagubione w bezkresnej ciszy.
Mury znów pokrywają twarze zaginionych,
Ludzie domagają się odpowiedzi i nie godzą się na zapomnienie,
Podczas gdy niektórzy odwracają wzrok,
A pieniądze niekiedy pozwalają ciemności trwać dalej.
Kto chroni dzieci, gdy możni chronią samych siebie?
Kto słyszy ofiary, gdy milczą instytucje?
Kto przywróci zmarłym ich imiona, rodzicom zaś prawdę,
Gdy tajemnice zapuszczają korzenie pod ciężarem upływających lat?
Drapieżcy w eleganckich garniturach, sumienia pozbawione duszy,
Moralny odór ukryty pod perfumami władzy,
Szlachectwo Szatana kroczące pośród płomieni,
Które bierze pozory przyzwoitości za własne odbicie w lustrze.
Zandvoort wciąż szepcze, Dutroux pozostawił po sobie blizny,
Epstein odsłonił przed światem kolejne otchłanie,
A za tymi nazwiskami ofiary wciąż domagają się sprawiedliwości,
Podczas gdy tak wiele pytań nadal pozostaje w cieniu.
Sprawiedliwość ma swoje świątynie, państwo zaś swoje pozory,
W ministerstwach kryją się czasem mroczne korytarze,
Lecz żadne stanowisko nie powinno kupować milczenia,
Ani stawiać możnych ponad obowiązującym prawem.
Bo diabeł nie zawsze przybiera postać z legend,
Potrafi się uśmiechać, przekonywać i prawić o cnocie,
Bywać w salonach, kręgach wpływów i przedpokojach władzy,
Pozostawiając za sobą skrzywdzonych niewinnych.
Arystokracja spowita pychą i hańbą,
Kasta, która uważa się za stojącą ponad wszelkim prawem,
Lecz żaden prestiż nie wymaże win, za które trzeba odpowiedzieć,
A pieniądze nie rozgrzeszą tych, którzy depczą ludzkie prawa.
A jednak to my pozostajemy i pamiętamy,
To my niesiemy pamięć o nieobecnych, nie spuszczając wzroku,
To my nie pozwalamy, by strach zakładał nam kajdany,
I domagamy się sprawiedliwości w imieniu tych, których uciszono.
Niech runą fasady, niech otworzą się archiwa,
Niech wreszcie zostanie ustalona odpowiedzialność winnych,
Niech ofiary zostaną wysłuchane, a ich słowa potraktowane poważnie,
I niech dzieci odzyskają prawo do beztroskiego dzieciństwa.
Bo żaden tron nie jest wart dziecięcego uśmiechu,
Żaden pałac nie jest wart oddechu niewinnego dziecka,
Żaden skarb nie zdoła wymazać ciężaru cierpienia,
I żadna władza nie zdoła stłumić głosu żyjących.
Nadejdzie być może dzień, gdy opadną maski,
Gdy chronione nazwiska przestaną budzić strach wśród ludzi,
Gdy możni będą musieli odpowiedzieć za swoje czyny,
Bez przywilejów, które pozwalałyby im uniknąć prawa.
Szlachectwo Szatana nie jest wieczne,
Plutokracja zaprzeczenia nie jest naszym przeznaczeniem,
Nawet najmroczniejsze twierdze mogą runąć,
A pogrzebane prawdy w końcu wypłyną na powierzchnię.
Zobaczymy, jak upada imperium zbudowane na hańbie,
Nie za sprawą ślepej nienawiści, lecz siły prawdy.
A gdy sprawiedliwość wreszcie przekroczy ich progi,
Dzieci odzyskają należne im miejsce w sercu ludzkości.
Bo żyrandole w pałacach mogą nadal lśnić,
Możni mogą nadal panować,
Lecz żadna noc nie jest wystarczająco długa,
By powstrzymać nadchodzący świt.
