Duch

Le Fantôme

Petit enfant perdu dans l'indifférence,
Il apprit à se taire et à s'effacer,
Il grandit dans la peur et dans l'absence,
Sans jamais oser demander d'exister.

Il jouait au fantôme au milieu des vivants,
Se glissait dans l'ombre sans faire de bruit,
Il disparaissait aux yeux des gens,
Comme s'il appartenait au monde de la nuit.

Il jouait si bien à l'esprit,
Qu'on oubliait parfois jusqu'à son existence,
Il attendait qu'un regard se pose sur lui,
Mais ne rencontrait que le vide et le silence.

À force de s'effacer au fil des années,
Il crut que sa place était parmi les morts,
Lui qui n'avait jamais appris à exister,
Comme un bateau à la dérive sans trouver de port.

Petit garçon blessé qui n'osait plus paraître,
Il se cachait du monde et de ses vérités,
Faute de se sentir accepté il choisit de disparaître,
Et fit de l'invisible un refuge où se protéger.

Małe dziecko zagubione w obojętności,
Nauczyło się milczeć i znikać w cieniu,
Dorastało w strachu i poczuciu pustki,
Nigdy nie śmiejąc poprosić o prawo do istnienia.

Bawiło się w ducha pośród żywych,
Przemykało w cieniu, nie wydając dźwięku,
Znikało z oczu ludzi,
Jakby należało do świata nocy.

Tak dobrze udawało ducha,
Że czasem zapominano nawet o jego istnieniu,
Czekało, aż czyjeś spojrzenie spocznie na nim,
Lecz napotykało jedynie pustkę i ciszę.

Z biegiem lat coraz bardziej znikało,
Aż uwierzyło, że jego miejsce jest wśród umarłych,
Ono, które nigdy nie nauczyło się istnieć,
Jak łódź dryfująca, która nie może znaleźć portu.

Mały zraniony chłopiec, który nie śmiał już się pokazać,
Ukrywał się przed światem i jego prawdami,
Nie czując się akceptowanym, wybrał zniknięcie,
A niewidzialność uczynił schronieniem, w którym mógł się chronić.