Jutro

Demain

Il est un temps où l'on dépose les pierres,
Celles que l'on porte au secret de son cœur,
Pour retrouver enfin la lumière,
Et laisser s'en aller le poids des douleurs.

Les valises s'ouvrent au bord du chemin,
Et le passé s'efface au souffle du vent,
L'âme apprend doucement à lâcher ses liens,
Et marche vers demain, plus libre qu'avant.

Et si la peur nous retient encore au bord du destin,
C'est qu'elle nous murmure de rester dans nos habitudes,
Mais il faut parfois s'élancer, sans connaître demain,
Et faire confiance à la vie, même dans l'incertitude.

Przychodzi czas, gdy odkładamy kamienie,
Te, które skrywamy głęboko w sercu,
By znów odnaleźć światło,
I pozwolić odejść ciężarowi bólu.

Walizki otwierają się na skraju drogi,
A przeszłość zaciera się w oddechu wiatru,
Dusza powoli uczy się rozluźniać więzy,
I kroczy ku jutru, bardziej wolna niż wcześniej.

A jeśli strach wciąż zatrzymuje nas na granicy przeznaczenia,
To dlatego, że szepcze nam, byśmy pozostali w swoich przyzwyczajeniach,
Lecz czasem trzeba skoczyć, nie znając jutra,
I zaufać życiu, nawet w obliczu niepewności.