Noc

La Nuit

La nuit déploie son manteau de silence,
Elle couronne l'horizon de mystère,
Son souffle endort la terre en révérence,
Et voile d'ombre les chemins de lumière.

Elle recueille au creux sombre des cieux,
Les pas furtifs des songes voyageurs,
Ses astres saints allument dans nos yeux,
Des éclats purs plus profonds que les fleurs.

La nuit conduit l'âme au seuil des oracles,
Elle efface le temps, dissout le réel,
Dans ses replis brillent d'invisibles miracles,
Qui font renaître au cœur l'éternel. 

Noc rozpościera swój płaszcz ciszy,
Koronuje horyzont tajemnicą,
Jej oddech usypia ziemię w pokorze,
I zasłania cieniem ścieżki światła.

Zbiera w mrocznym wnętrzu niebios
Ciche kroki wędrujących snów,
Jej święte gwiazdy zapalają w naszych oczach
Czyste blaski głębsze niż kwiaty.

Noc prowadzi duszę do progu wyroczni,
Zaciera czas, rozpuszcza rzeczywistość,
W jej fałdach lśnią niewidzialne cuda,
Które odradzają w sercu to, co wieczne.