To, co dajesz, z czasem również do ciebie wraca…

W niewidzialnym porządku, który łączy wszystkie rzeczy, dawanie staje się aktem wiary. Ponieważ wszechświat słucha, zapamiętuje i odpowiada, zapraszając każde serce do uznania, że ofiarowana miłość jest zawsze miłością otrzymaną. 

Każdy wykonany gest, nawet najmniejszy, każde wypowiedziane lub przemilczane słowo, każda po cichu pielęgnowana intencja odciska swoją wibrację w niewidzialnej tkance życia. Nic naprawdę nie rozpływa się w nicości. Wszystko krąży. To, co wysyłasz, miłość, życzliwość, cierpliwość, zaufanie, lub przeciwnie: strach, surowość, osąd czy obojętność, wpisuje się w ruch, który cię przerasta i który prędzej czy później zapuka do drzwi twojego życia.

Dawanie nie oznacza jedynie ofiarowania czegoś, co można zmierzyć lub posiadać. Dawanie to czasem pozostanie obecnym, gdy ktoś się chwieje. To słuchanie bez przerywania, bez chęci poprawiania. To położenie uspokajającej dłoni, ofiarowanie spojrzenia, które uznaje, ciszy, która szanuje, przebaczenia, które uwalnia. To wybór łagodności tam, gdzie instynktowną reakcją byłaby surowość. Te dary są niewidoczne dla oczu, lecz głęboko aktywne w świecie wewnętrznym i zbiorowym.

Słowo wypowiedziane z serca może ukoić dawną ranę. Akt dobroci ofiarowany bez świadków może odmienić cały dzień, a czasem całe życie. Nawet gdy gest wydaje się nie spotykać z natychmiastowym odzewem, podąża dalej swoją drogą. Przenika go czas, splata się z innymi nurtami i nadal działa, dyskretnie, wiernie.

Czas, właśnie on, jest cichym sprzymierzeńcem. Powrót nie podlega ani pośpiechowi, ani naszym osobistym oczekiwaniom. Nie zawsze wraca tymi samymi drzwiami. To, co dajesz w formie wsparcia, może wrócić do ciebie jako wewnętrzna jasność. To, co ofiarujesz jako cierpliwość, może stać się nową siłą w obliczu próby. To, co zasiewasz jako miłość, może odrodzić się w postaci pokoju, właściwych spotkań, odzyskanego zaufania lub głębszego zrozumienia samego siebie.

Życie nie oddaje w identycznej formie. Oddaje z inteligencją, z równowagą, z mądrością, która przekracza ludzkie kalkulacje.

Dlatego dawanie bez oczekiwań, bez wewnętrznego targowania się, staje się prawdziwym aktem duchowym. Jest wyborem wiary, wiary w życie, w niewidzialny porządek, w to ciche prawo, zgodnie z którym wszystko, co ofiarowane szczerze, znajduje drogę powrotu. Wszechświat niczego nie zapomina. Słucha, obserwuje i odpowiada na swój sposób.

Pielęgnując hojność serca, przygotowujesz w sobie żyzną glebę. Przestrzeń, w której światło może swobodnie krążyć. I nawet jeśli powrót wydaje się odległy lub niedostrzegalny, już działa. Bo to, co dajesz, nigdy naprawdę cię nie opuszcza: kształtuje cię, podnosi i staje się częścią tego, kim właśnie się stajesz.

SWSP