Tron Nieprawości

Le Trône de l'Iniquité

Je suis ivre de mots et de vers,
Un désordre brûlant dans ma tête,
Une sensation de flotter dans les éthers,
Et m'abîmer en pleine tempête.

Coule dans mes veines l'encre noire,
J'ai de la fièvre et j'ai froid,
Des maux et tant de désespoir,
Dans ce monde où règne le désarroi.

Je dénonce mais on ne m'entend pas !
Ma voix résonne dans les silences,
Je proclame mais on ne m'écoute pas,
Je crache l'abîme en décadence.

Ma plume se consume de tristesse,
Ma poésie chavire et se noie,
Mes oraisons et mes textes sont en détresse,
Je perds l'esprit mais pas la foi !

Ô Seigneur éclaire mon chemin,
Guide-moi à travers ce règne de miasma,
Lorsque sonnera le glas du dernier matin,
Et que les âmes damnées disparaîtront dans l'effroi.

Jestem pijany słowami i wierszami,
Płonący chaos w mojej głowie,
Uczucie unoszenia się w eterach,
I zatracania się w samym środku burzy.

Czarny atrament płynie w moich żyłach,
Mam gorączkę i jest mi zimno,
Tyle bólu i tyle rozpaczy,
W tym świecie, gdzie rządzi bezład.

Potępiam, lecz nikt mnie nie słyszy!
Mój głos rozbrzmiewa w ciszy,
Ogłaszam prawdę, lecz nikt mnie nie słucha,
Wypluwam otchłań w dekadencji.

Moje pióro spala się w smutku,
Moja poezja tonie i przewraca się,
Moje oracje i teksty są w rozpaczy,
Tracę rozum, lecz nie tracę wiary!

O Panie, rozświetl moją drogę,
Prowadź mnie przez to panowanie miazmatów,
Gdy zabrzmi dzwon ostatniego poranka,
A potępione dusze znikną w przerażeniu.