Piszę wiersze z potrzeby. Choć przyznaję, jak trudno jest wyrazić uczucia słowami, pisanie narzuca mi się samo. Przelewam w nim przeszłość i teraźniejszość, wszystko, co mnie porusza i co mną wstrząsa. Piętnuję niesprawiedliwość tego świata, czasem z buntem, czasem z bólem. Poezja mnie porządkuje, uspokaja i pozwala odzyskać równowagę, nie odbierając mi głosu. To przestrzeń, w której mogę mówić to, co myślę, swobodnie, czy to się komuś podoba, czy nie.
Hors d'atteinte des âmes profanes et de leur bas esprit,
Je dérive dans ma bulle, goûtant la douceur de ma solitude,
Allongé dans le silence, je guette l'arrivée de la nuit,
Loin, très loin des foules et de toute turpitude.
Je suis ivre de mots et de vers,
Un désordre brûlant dans ma tête,
Une sensation de flotter dans les éthers,
Et m'abîmer en pleine tempête.
Czas ucieka, cichy i okrutny, pozostawiając za sobą echa śmiechu i jasne dni, które nigdy nie powrócą. Zaskakuje nas tęsknota za przeszłością, głaszczemy wspomnienia jak duchy, jednocześnie łagodne i bolesne. Każdy świt przynosi cień nieznanego, a lęk przed jutrem wkrada się w nasze skradzione chwile. A jednak, mimo tej ucieczki, życie szepcze...
Dans l'or et dans le sang se noie l'humanité,
Les peuples prosternés devant leurs idoles vaines,
Satan règne en secret sur notre obscurité,
Et nourrit dans les cœurs la discorde et la haine.
La nuit déploie son manteau de silence,
Elle couronne l'horizon de mystère,
Son souffle endort la terre en révérence,
Et voile d'ombre les chemins de lumière.
Passager en première classe d'un train du passé,
A vive allure sans arrêts et sans destination,
Défilent de vaporeux paysages sombres et floutés,
Traversant l'intemporel et de funestes saisons
