Ik schrijf gedichten uit noodzaak. Ook al besef ik hoe moeilijk het is om gevoelens in woorden te vatten, toch dringt het schrijven zich aan mij op. Ik leg er het verleden neer, het heden, wat door mij heen gaat en wat mij raakt. Ik klaag de onrechtvaardigheid van deze wereld aan, soms met opstandigheid, soms met pijn. De poëzie kanaliseert mij, brengt mij tot rust en laat mij de kalmte hervinden zonder mij ooit het zwijgen op te leggen. Zij is de ruimte waar ik vrij kan zeggen wat ik denk, of het nu behaagt of niet.
Hors d'atteinte des âmes profanes et de leur bas esprit,
Je dérive dans ma bulle, goûtant la douceur de ma solitude,
Allongé dans le silence, je guette l'arrivée de la nuit,
Loin, très loin des foules et de toute turpitude.
Je suis ivre de mots et de vers,
Un désordre brûlant dans ma tête,
Une sensation de flotter dans les éthers,
Et m'abîmer en pleine tempête.
De tijd glipt weg, stil en meedogenloos, en laat achter zich flarden van gelach en heldere dagen die nooit zullen terugkeren. We betrappen ons erop te dromen van het verleden, herinneringen te strelen als geesten, tegelijk zacht en pijnlijk. Elke dageraad brengt de schaduw van het onbekende, en de angst voor morgen sluipt onze gestolen momenten...
Dans l'or et dans le sang se noie l'humanité,
Les peuples prosternés devant leurs idoles vaines,
Satan règne en secret sur notre obscurité,
Et nourrit dans les cœurs la discorde et la haine.
La nuit déploie son manteau de silence,
Elle couronne l'horizon de mystère,
Son souffle endort la terre en révérence,
Et voile d'ombre les chemins de lumière.
Passager en première classe d'un train du passé,
A vive allure sans arrêts et sans destination,
Défilent de vaporeux paysages sombres et floutés,
Traversant l'intemporel et de funestes saisons.
