De Passagier

Le Passager

Passager en première classe d'un train du passé,
A vive allure sans arrêts et sans destination,
Défilent de vaporeux paysages sombres et floutés,
Traversant l'intemporel et de funestes saisons.

Je suis ce passager en première classe,
Au destin anéanti sans billets et bagages,
Le cœur vide dans un esprit de glace,
Où vibrent des voix et brillent d'anciens visages.

Dans sa dynamique le dragon de fer crache sa fumée noire,
Crisse ce long charroi où il n'y a ni chauffeur ni équipage,
De lourdes tentures de velours et de larges miroirs,
Où se cachent et reflètent des ombres sans âge.

Je chuchote, je chante et fredonne de veilles mélodies,
Je me raconte une vie sans intérêt et sans passion,
Je fais des gestes galants en récitant d'antiques poésies,
Tout mon univers demeure ici dans ce funèbre wagon.

Je ne suis qu'un passager oublié d'un autre temps,
Un ectoplasme, un souffle froid qui hante avec mélancolie
Ce train invisible qui me berce avec ses bruits de roulements,
Une solitude teintée de voyages inachevés où s'étiole ma nostalgie. 

Eersteklaspassagier op een trein uit het verleden,
In volle vaart, zonder haltes en zonder bestemming,
Vage, donkere en wazige landschappen glijden voorbij,
Door het tijdloze heen, door noodlottige seizoenen.

Ik ben die eersteklaspassagier,
Met een verwoest lot, zonder tickets en zonder bagage,
Een leeg hart in een geest van ijs,
Waar stemmen trillen en oude gezichten oplichten.

In zijn vaart spuwt de ijzeren draak zwarte rook,
Knarst deze lange stoet zonder bestuurder of bemanning,
Zware fluwelen gordijnen en grote spiegels,
Waar tijdloze schaduwen zich verbergen en weerspiegelen.

Ik fluister, ik zing en neurie oude melodieën,
Ik vertel mezelf een leven zonder belang en zonder passie,
Ik maak galante gebaren terwijl ik antieke gedichten voordraag,
Mijn hele universum blijft hier, in deze funeste wagon.

Ik ben slechts een vergeten passagier uit een andere tijd,
Een ectoplasma, een koude adem die melancholisch rondwaart
In deze onzichtbare trein die mij wiegt met zijn rollend geluid,
Een eenzaamheid getint door onafgemaakte reizen, waarin mijn weemoed vervaagt.