Het sneeuwt in Brussel

Het sneeuwt in Brussel 

Wanneer het in Brussel sneeuwt, wordt er iets ouds in mij wakker. De stad wordt stil, alsof ze haar adem inhoudt, en onder de witte sluier, bijna scharlaken in het troebele licht, verandert alles. De sneeuw bedekt het vuil, de op de grond geworpen hoop, het zichtbare en onzichtbare afval, en even lijkt de wereld vergeven. De trottoirs worden lege bladzijden, de daken stille altaren. Brussel is niet langer zwaar of vermoeid: het wordt een ansichtkaart, zuiver in schijn, bijna onwerkelijk, als een mystiek visioen dat wordt geschonken aan hen die nog weten hoe ze moeten kijken. In deze heilige witheid geloof ik een glimp op te vangen van de belofte van een opnieuw uitgevonden stad, schoongewassen door de hemel.