Jezelf aanvaarden, durven, vooruitgaan… en eenvoudig leven
Ervoor kiezen jezelf te zijn, elk moment ten volle te leven, tussen innerlijke kracht, nederigheid en eenvoud.
Jezelf aanvaarden is misschien wel de moedigste daad die je in een leven kunt stellen. Het betekent niet dat je je neerlegt bij wie je bent, noch dat je afziet van groei. Het is erkennen, met helderheid en zachtheid, dat je het verdient om te bestaan zoals je vandaag bent, met je krachten, je kwetsbaarheden, je dromen en je tegenstrijdigheden.
Te vaak besteden we onze tijd aan het proberen te voldoen aan de onzichtbare verwachtingen van anderen. Meer dit zijn, minder dat. Ons aanpassen aan hokjes die eigenlijk niet bij ons passen. Toch begint vrijheid op het moment dat je begrijpt dat de blik van anderen veranderlijk en subjectief is, en vaak veel minder streng dan de blik die je op jezelf richt.
Durven jezelf te zijn vraagt moed. Durven zeggen wat je denkt. Durven kiezen wat goed voor je is. Durven een pad te volgen dat niet het pad is dat men voor jou had uitgestippeld. Maar elke keer dat je durft, al is het maar een beetje, win je een deel van je eigen leven terug. De angst voor oordeel is menselijk. Ze komt voort uit onze behoefte om erbij te horen, om aanvaard te worden. Maar leven enkel om kritiek te vermijden, is half leven. Mensen zullen soms oordelen, wat je ook doet, wie je ook bent. Dus kun je net zo goed kiezen om in overeenstemming met jezelf te leven.
Het leven is kort. Niet in dramatische zin, maar in kostbare zin. De jaren gaan sneller voorbij dan je denkt. Eenvoudige momenten worden de sterkste herinneringen. Je leven uitstellen is een luxe die niemand werkelijk bezit.
Voluit leven betekent niet alles doen, alles bereiken of voortdurend intens leven. Voluit leven betekent aanwezig zijn. Genieten van een lach, een stilte, een gesprek, een zonsondergang, een moment van innerlijke rust. Het betekent aanvaarden dat geluk vaak discreet is.
Je plaats innemen in het leven betekent niet anderen verdrukken. Het betekent volledig bestaan. Ja zeggen wanneer het juist voelt. Nee zeggen wanneer het nodig is. Je plaats innemen zonder je te verontschuldigen voor je bestaan. Ware kracht is rustig. Ze hoeft niet te schreeuwen om echt te zijn.
En tegelijk is nederigheid essentieel. Omdat ieder zijn eigen strijd voert. Omdat niemand alles begrijpt. Omdat het leven ons er vaak aan herinnert dat we allemaal onderweg zijn.
Misschien ligt het evenwicht daar:
Sterk genoeg zijn om jezelf te respecteren.
Nederig genoeg zijn om open te blijven.
Vrij genoeg zijn om op jouw manier te leven.
Uiteindelijk is eenvoudig leven misschien wel het moeilijkste… en het mooiste.
Het is stoppen met het ingewikkeld maken van wat natuurlijk is.
Het is aanvaarden dat je niet alles zult controleren.
Het is leren aanwezig te zijn, echt aanwezig, in je eigen leven.
Je hoeft niet perfect te zijn om voluit te leven.
Je hoeft niet te wachten tot je "klaar" bent.
Je hoeft niet iedereen te behagen.
Je hoeft er alleen maar te zijn.
Te durven.
Vooruit te gaan.
Te bestaan.
En soms is voluit leven simpelweg ademen, om je heen kijken…
En tegen jezelf zeggen: ik ben hier, en dat is genoeg.