Roofdieren gehuld in de mantel der deugd

12-11-2026

Roofdieren gehuld in de mantel der deugd

Onder de gouden pracht van paleizen schuilen in sommige nachten geheimen,
Onder zijde en fluweel worden geheimen zorgvuldig verborgen,
En diep in de donkere bossen, ver van de blikken van de wereld,
Dwalen soms schaduwen rond die niemand bij naam durft te noemen.
Jachten zonder geweren, kwetsbare zielen,
Kinderen wier kreten verloren gaan in de nacht,
Ontheiligde lichamen, kinderjaren zonder troost,
Levens die werden weggerukt nog vóór ze konden bloeien.
Er zijn tuinen waar de stilte wortel schiet,
Er zijn gronden die vergeten voornamen bedekken,
Er zijn bossen die diep in hun ravijnen bewaren
Wat rest van hen die nooit werden teruggevonden.
Zij prediken deugd, moraal en fatsoen,
Maar wat zijn hun woorden waard tegenover zoveel verdorvenheid?
Wat een zonderlinge adeldom, wat een walgelijke elegantie,
Wanneer onschuld het voorwerp wordt van hun perversie?
Er zijn verkrachtingen die geen woorden kunnen bevatten,
Doden zonder graf, moeders zonder antwoord,
Kleine levens gebroken nog vóór ze konden opgroeien,
En families verdwaald in een immense stilte.
De muren raken opnieuw bedekt met de gezichten van vermisten,
Er wordt om antwoorden gevraagd, men weigert te vergeten,
Terwijl sommigen hun blik afwenden,
En geld soms de duisternis langer laat voortbestaan.
Wie beschermt de kinderen wanneer de machtigen zichzelf beschermen?
Wie hoort de slachtoffers wanneer de instellingen zwijgen?
Wie geeft de doden hun naam terug en de ouders hun waarheid,
Wanneer raadsels wortel schieten onder het gewicht van de jaren?
Roofdieren in maatpak, gewetens zonder ziel,
Een morele stank onder de parfums van de macht,
Een satanische adel die door de vlammen schrijdt,
En fatsoenlijkheid aanziet voor een spiegelbeeld van deugd.
Zandvoort fluistert nog steeds, Dutroux laat zijn littekens na,
Epstein heeft andere afgronden aan de wereld onthuld,
En achter deze namen blijven de slachtoffers gerechtigheid eisen,
Terwijl zoveel vragen in de schaduw blijven hangen.
De gerechtigheid heeft haar tempels, de Staat zijn schone schijn,
Ministeries hebben soms hun duistere gangen,
Maar geen enkele functie mag stilte kunnen kopen,
Noch de machtigen boven hun plicht en verantwoordelijkheid plaatsen.
Want de duivel draagt niet altijd het gezicht uit de legendes,
Hij weet te glimlachen, te overtuigen en over deugd te spreken,
Hij beweegt zich in salons, kringen en voorportalen van de macht,
Terwijl hij gebroken onschuldigen achter zich laat.
Een aristocratie gehuld in hoogmoed en schaamte,
Een kaste die meent boven alle wetten te staan,
Maar geen enkel prestige wist de fouten uit waarvoor zij zich moet verantwoorden,
En geld kan degenen niet vrijspreken die de rechten met voeten treden.
Toch zijn wij degenen die blijven en zich herinneren,
Degenen die de afwezigen met zich meedragen zonder ooit de ogen neer te slaan,
Degenen die weigeren dat angst ons in ketenen slaat,
En gerechtigheid eisen in naam van hen die tot zwijgen werden gebracht.
Laat de façades instorten, laat de archieven opengaan,
Laat de verantwoordelijkheden eindelijk worden vastgesteld,
Laat de slachtoffers gehoord worden en hun woorden eindelijk worden opgevolgd,
En laat kinderen opnieuw het recht op onbezorgdheid terugkrijgen.
Want geen enkele troon is het glimlachje van een kind waard,
Geen enkel paleis is de adem van een onschuldig kind waard,
Geen enkele schat kan het gewicht van het lijden uitwissen,
En geen enkele macht kan de stem van de levenden verstikken.
Misschien breekt ooit de dag aan waarop de maskers vallen,
Waarop beschermde namen de mensen niet langer zullen intimideren,
Waarop de machtigen rekenschap zullen moeten afleggen voor hun daden,
Zonder privileges die hen aan de wetten kunnen onttrekken.
De adel van Satan is niet eeuwig,
De plutocratie van de ontkenning is geen noodlot,
Zelfs de donkerste vestingen kunnen instorten,
En begraven waarheden zullen uiteindelijk weer aan de oppervlakte komen.
Wij zullen het rijk zien vallen dat op schaamte werd gebouwd,
Niet door blinde haat, maar door de kracht van de waarheid.
En wanneer de gerechtigheid eindelijk over hun drempels stapt,
Zullen kinderen opnieuw hun rechtmatige plaats in het hart van de mensheid innemen.
Want kroonluchters in paleizen kunnen blijven schitteren,
De machtigen kunnen blijven heersen,
Maar geen enkele nacht duurt lang genoeg
Om te verhinderen dat de dageraad aanbreekt. 

Share