Piszę wiersze, klasyczne lub prozą, z potrzeby. Choć przyznaję, jak trudno jest przełożyć uczucia na słowa, pisanie narzuca mi się samo. Umieszczam w nim przeszłość, teraźniejszość, to, co mnie przenika i to, co mnie dotyka. Potępiam niesprawiedliwość tego świata, czasem z buntem, czasem z bólem. Poezja mnie ukierunkowuje, uspokaja i pozwala mi odzyskać spokój, nigdy mnie nie uciszając. To przestrzeń, w której mogę mówić to, co myślę, swobodnie, niezależnie od tego, czy się to komuś podoba, czy nie.
Dans l'or et dans le sang se noie l'humanité,
Les peuples prosternés devant leurs idoles vaines,
Satan règne en secret sur notre obscurité,
Et nourrit dans les cœurs la discorde et la haine.
La nuit déploie son manteau de silence,
Elle couronne l'horizon de mystère,
Son souffle endort la terre en révérence,
Et voile d'ombre les chemins de lumière.
Passager en première classe d'un train du passé,
A vive allure sans arrêts et sans destination,
Défilent de vaporeux paysages sombres et floutés,
Traversant l'intemporel et de funestes saisons
