Wiersze 

Piszę wiersze, klasyczne lub prozą, z potrzeby. Choć przyznaję, jak trudno jest przełożyć uczucia na słowa, pisanie narzuca mi się samo. Umieszczam w nim przeszłość, teraźniejszość, to, co mnie przenika i to, co mnie dotyka. Potępiam niesprawiedliwość tego świata, czasem z buntem, czasem z bólem. Poezja mnie ukierunkowuje, uspokaja i pozwala mi odzyskać spokój, nigdy mnie nie uciszając. To przestrzeń, w której mogę mówić to, co myślę, swobodnie, niezależnie od tego, czy się to komuś podoba, czy nie.